[FF]สาวหูกระต่าย

posted on 17 Jul 2012 02:02 by naranjina in Flashfiction
เนื้อหาในเอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการFlashFiction Project ที่ร่วมกันเขียนกับ Kirasole ค่ะ
 
--------------------------------------
 
KEYWORD: สาวหูกระต่าย
 
 
 
 
...เธอเป็นใครนะ... แม่สาวหูกระต่ายคนนั้น
 
 
 
 
ตั้งแต่หล่อนเยื้องกรายเข้ามาในงานปาร์ตี้ ทุกอย่างก็เงียบกริบ สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างอวบอัดในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีดำสนิทตัดกับปกคอเสื้อสีขาวและโบว์หูกระต่ายสีแดง แทบไม่ต้องเลื่อนสายตาขึ้นไปมองก็เดาได้ว่าเธอจะต้องสวมหูกระต่ายมาให้ครบเครื่องสาวบันนี่ เกิร์ลอย่างแน่นอน แม่สาวหูกระต่ายดูไม่มีทีท่าเคอะเขินต่อสายตาคนหมู่มากที่จับจ้องมาที่ตัวเธอโดยพร้อมเรียงกันแต่อย่างใด ริมฝีปากแต้มสีแดงจัดของหล่อนยังคงแย้มยิ้มให้สายตาตกตะลึงของใครหลายๆคน นัยน์ตาคมหวานใต้แพขนตางอนเป็นประกายวาววับอย่างเริงรื่น
 
 
 
 
ผมนั่งอยู่ที่มุมห้อง เฝ้ามองแม่สาวหูกระต่ายร่อนไปทางโน้นที ทางนี้ที รับแก้วเครื่องดื่มสีสวยจากใครต่อมิใครที่ขยันส่งมาให้เจ้าหล่อนลองจิบเสียจริง อดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าหล่อนเป็นใครกันถึงเข้ามาเดินลอยชายอยู่ในงานปาร์ตี้แฟนซีเลี้ยงส่งรุ่นพี่ปีสุดท้ายหรืองาน"บายเนียร์" ของที่คณะได้หน้าตาเฉย ผมไม่คุ้นหน้าหล่อนเลยแม้แต่น้อย สวยสะเด็ดตาหวาน คิ้วเรียวโก่ง จมูกโด่งเป็นสัน ปากอิ่มเต็ม หน้าอย่างกับดาราแบบนี้ เคยได้เห็นครั้งหนึ่งแล้ว ไม่มีทางลืมง่ายๆแน่
 
 
 
 
เสียงดนตรีจากบนเวทีเล็กๆในห้องจัดเลี้ยงทวีความเร็วขึ้น หนุ่มสาวหลายคนเริ่มจับคู่กันก้าวออกไป "ดิ้น" กันอยู่หน้าเวที ผมเองก็ไม่พ้นโดนฉุดไปร่วมวงด้วยทั้งที่ไม่เต็มใจเลยแม้แต่น้อย อาศัยความมืดสลัวของแสงไฟที่ถูกหรี่ลงกับเสียงเพลงที่จังหวะถี่กระชั้นแผดก้องเต้นกะยึกกะยือไปเรื่อยๆ แต่ไม่ทันไรหัวใจดวงน้อยๆก็มีอันต้องกระตุกเมื่ออยู่ดีๆแม่สาวหูกระต่ายก็จับพลัดจับผลูมาเต้นอยู่ข้างๆตัวเอาดื้อๆ
 
 
 
 
...หอม... นั่นคือสิ่งแรกที่ผมรู้สึก น้ำหอมของหล่อนไม่ฉุนจัดอย่างที่ผ้หญิงหลายคนใช้ และทำให้ผมแทบสลบมาแล้ว แต่หอมสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก เรือนร่างที่ยักย้ายส่ายสะโพกอยู่แทบจะแนบตัวผมส่งให้เลือดหนุมฉกรรจ์อย่างผมซู่ซ่าไปทั้งตัว ผิวหล่อนขาวผ่องอยู่ในแสงสลัว ใกล้เพียงแค่เอื้อมมืออกไปก็จะสัมผัสได้ คะเนด้วยสายตาแล้วผมมั่นใจว่ามันจะต้องนุ่มเนียนมากๆอย่งแน่นอน ผมต้องข่มใจตัวเองอย่างสุดฤทธิ์ไม่ให้เผลอทำอะไรรุ่มร่ามลงไป อย่างน้อยก็ควรจะแนะนำตัวเอง แล้วก็ถามชื่อเธอเสียก่อน แล้วค่อย...
 
 
 
 
ทันใดนั้นเองจังหวะของเพลงก็เปลี่ยนไป คำพูดทักทายที่เตรียมจะเอ่ยออกไปชะงักอยู่ที่ริมฝีปาก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไอ้หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ก็โผล่มาโฉบตัวเธอไปพร้อมกับสาวน้อยอีกคนหนึ่งที่เข้ามาทักทายผมพอดิบพอดีอย่างกับเขียนคิวกันไว้
 
 
 
 

 
...และในชั่วพริบตานั้นเอง เธอก็หายตัวไป...
 
 
 
 
 
ราวกับเจ้าชายที่ตามหาซินเดอเรลล่า ผมเฝ้าสอดส่ายสายตามองหาเธอไปทั่วห้อง แต่แม่ซินเดอเรลล่าหูกระต่ายของผมก็เร้นกายหายลับไปจากงาน ไม่มาปรากฏตัวอีกเลย ทิ้งให้เจ้าชายอย่างผมนั่งคอตกอยู่คนเดียว ได้แต่สงสัยว่า...
 
 
 
 
 
 
...แล้วเราจะได้พบกันอีกมั้ยนะ แม่สาวหูกระต่ายของผม...
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
...ฉันพนันกับตัวเองเอาไว้...
 
 
 
 
 
...ถ้าเขาจำฉันได้... แสดงว่าฟ้าคงส่งเรามาเป็นคู่กัน...
 
 

 
 
...แต่ถ้าเขาจำฉันไม่ได้... อย่างนั้นเราก็คงไม่ได้เกิดมาเพื่อกันและกัน...
 
 
 
 
 
ฉันดึงยางรัดผมสีชมพูหวานให้แน่นขึ้นเปียจะได้ไม่คลายตัวให้ฉันต้องรื้อมาถักใหม่ระหว่างวัน หยิบแว่นตากรอบหนาเตอะขึ้นมาสวม ไม่ลืมที่จะคว้าย่ามสะพายใบโตสีฟ้าเข้ากับเสื้อสเว็ตเตอร์ที่ฉันสวมอยู่แล้วออกจากห้องพักเพื่อไปเรียนคาบแรกให้ทัน แม้หอพักฉันจะอยู่ใกล้กับตึกเรียน เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึง แต่เช้าวันนี้ฉันมีธุระสำคัญบางอย่างที่ต้องทำ ฉันรีบเดินจ้ำอ้าวมาจนถึงลานน้ำพุหน้าตึกเรียน... หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของเขายืนคุยอยู่กับเพื่อนๆที่ใต้ต้นปีบ ฉันแกล้งผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง...
 
 
 
 
 
...มองมาทางนี้สิ... ทักฉันสิ... ทักฉันสิ...
 
 

 
 
เขาหันมามองทางฉันแล้ว ฉันเหลือบไปเห็นสายตาที่จ้องมองมา ฉันรีบหลบตาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกสามเท่า
 
 
 
 
 
...เขาจะจำฉันได้มั้ยนะ.. เขาจะรู้มั้ยนะ... เพี้ยง... ขอให้เขารู้เถอะ...
 
 

 
 
"สวัสดีครับ น้องแป้ง วันนี้มีเรียนเช้าเหรอครับ?" เสียงทุ้มนุ่มทักมาอย่างเคยทุกครั้งที่พบหน้ากัน
 
 

 
 
...เหมือนเดิมทุกประการ... ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น...
 
 
 
 
 
...หัวใจของฉันเต้นช้าลงจนเหลือแค่สามครั้งต่อนาทีเองมั้ง...
 
 
 
 
"ค่ะ พี่เต" คำตอบของฉันเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่ดูเหมือนพี่เขาจะไม่ได้สนใจจะฟังด้วยซ้ำเพราะทักทายตามมารยาทแล้วเขาก็หันไปคุยกับเพื่อนๆเขาต่อหน้าตาเฉย ฉันอยากจะปล่อยโฮออกมาเสียเดี๋ยวนั้น สายตาของเขาที่มองฉันในเช้าวันนี้เหมือนเขามองทะลุผ่านตัวฉันไป เหมือนฉันเป็นอากาศธาตุ ทั้งๆที่เมื่อคืนนี้สายตาของเขาที่มองมาที่ตัวฉันเหมือนเขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเข้ามาทำความรู้จักกับฉันด้วยซ้ำ
 
 
 
 
...หึ!! ไอ้พี่รหัสบ้า!! พวกผู้ชายนี่มันก็เฮงซวยเหมือนกันหมด ชอบแต่อะไรสวยๆงามๆ ของไม่สวยก็ไม่แม้แต่จะชายตาแล
 
 
 
 
 
....พอกันที!! ต่อไปนี้ฉันจะไม่สนใจผู้ชายอีกแล้ว!! ถ้าเห็นผู้หญิงมีดีแค่เนื้อ นม ไข่ ฉันยอมขึ้นคานดีกว่า!!!...
 
 
 
 
ฉันเดินกระแทกเท้าโครมๆย่ำผ่านพี่เขาไป จงใจกระแทกตัวพี่เขาจนเซไปด้วยเพื่อความสะใจ ซ่อนน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมาไว้หลังแว่นกรอบหนา
 

 
...ผู้หญิงไม่สวย ร้องไห้ให้ตายยังไงก็ไม่มีใครเขาสนใจหรอก...
 
 
----------------------------------------
 
 
...บ้าเอ๊ยยยยย...
 
 
ใครจะไปนึกว่าน้องรหัสสาวแว่นน่ารักตรงสเป็คที่ผมจดๆจ้องๆจะจีบมานาน แต่ยังไม่กล้าเดินหน้าเพราะกลัวน้องเขาจะแตกตื่นเผ่นหนีไปเสียก่อนจะเป็นคนเดียวกับแม่สาวหูกระต่ายจอมยั่วยวนที่ผมเจอเมื่อคืนนี้...
 

 
อันที่จริงผมคงจะยังบื้อเป็นกระบือไทยไปอีกนานถ้าน้องเขาไม่เดินชนผมเมื่อกี๊ ผมจำกลิ่นน้ำหอมของเธอได้ ผมสรุปเอาเองได้มั้ยนะว่าที่เธอจงใจชนผมเพราะเธองอนที่ผมดูจะไม่สนใจเธอเลย โธ่... น้องแป้งคร้าบบบบ เห็นใจกันบ้างสิครับ ขืนผมหลุดแสดงท่าทีออกไปว่ากะจะสอยน้องรหัสนี่มีหวังผมโดนพวกเพื่อนๆตัวดีของผมแซวจนขาดใจแน่ๆ ผมก็อายเป็นนะครับ เลยต้องเก๊กขรึมเข้าไว้ แต่ตอนนี้ผมกลั้นยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้ว...
 

 
 
...เสร็จล่ะ แม่กระต่ายน้อย รู้แล้วว่าเธอเป็นใคร...
 

 
 
...รับรองว่าหนีนายพรานอย่างผมไปไหนไม่พ้นหรอก คอยดูเถอะ!!!...
 
 
 
THE END
 
 
----------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. อยากฆ่ารัดคอหล่อน คีย์เวิร์ดหล่อน ยากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก คิดตั้งนานกว่าจะได้ ตอนแรกกะเอาพลอตแบบสยอง หักมุม... แต่ก็เพิ่งเขียนไป เลยลองเปลี่ยนมาเป็นอะไรเบาๆ หวานๆ น้ำเน่าๆบ้าง 555
  2. ฟิคคราวนี้ 1340 คำ ไม่เกินลิมิตแหละตัว (ได้ไงวะ ฉันว่าฉันพิมพ์ไปยาวมากเลยนะ)

 

 

NEXT KEYWORD : ร่วง

 
 

edit @ 17 Jul 2012 03:54:15 by naranjina

edit @ 17 Jul 2012 03:54:56 by naranjina

Comment

Comment:

Tweet

ต๊าย...ทีแรกคิดว่าครานี้สูเจ้าริอ่านจะเขียนฟิคอีโรติกเสียอีก   พออ่านจบแล้ว อยากอ่านตอนต่อของเรื่องนี้อ่ะ รักใสๆของเด็กๆเราชอบ cry surprised smile

#1 By Kirasole on 2012-07-21 22:56