[FF]หมวกฟางปีกกว้าง

posted on 17 Mar 2011 15:18 by naranjina in Flashfiction
เนื้อหาในเอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการFlashFiction Project ที่ร่วมกันเขียนกับ Kirasole ค่ะ
 
(ย้ายมาจากบล็อกเก่าเพราะบล็อกนั้นเอาไปเล่นEHแล้วเรียบร้อย oTL"")
 
--------------------------------------------------
 
KEYWORD : หมวกฟางปีกกว้าง
 
 
แสงแดดในฤดูร้อนนั้นแผดเผาเสียยิ่งกว่าเปลวไฟ แม้แต่ทุ่งหญ้าที่เคยเขียวขจีก็กลายเป็นสีน้ำตาล ใบหญ้าเรียวเหี่ยวแห้งลงนอนระทวยทอดยาวไปตามพื้นดินคล้ายสิ้นแรงจะสู้กับเปลวแดดต่อไป
 

 
... แต่ความร้อนที่โลมเลียผิวเนื้อจนแสบไปหมดนั้น หาสู้ความรุ่มร้อนในใจของซาร่าได้ไม่...
 

 
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเห็นมัน ความปรารถนาที่รุนแรงราวน้ำเชี่ยวกรากยามฝนตกหนักก็ถาโถมเข้าท่วมท้นตัวเธอ ซาร่าต้องพยายามอย่างมากที่จะบังคับมือเธอไว้ไม่ให้เอื้อมมือออกไปฉกฉวยเอาสิ่งนั้นมาจากศีรษะของญาติสาวของตน...
 

 
...อา... แมรี่... ญาติของเธอนั้นช่างมีพร้อมไปเสียทุกอย่าง... ทั้งพ่อ แม่ บ้านหลังใหญ่ เสื้อผ้าสวยๆมีจีบระบายฟูฟ่อง รองเท้าหนังกลับคู่มันวาว ตุ๊กตาสวยๆ ตาโตๆที่เจ้าตัวเอามาอวดเธอด้วยความภาคภูมิใจทุกครั้ง...
 

 
...ในขณะที่เธออยู่กับคุณย่าในบ้านหลังเล็กๆเก่าๆที่เหม็นอับ... มีแค่เสื้อยืดที่เ็ป็นรู กางเกงยีนส์สีซีดๆ และตุ๊กตาหมีเก่าๆที่ขนหลุดออกไปจนเกือบหมดแล้ว...
 

 
...และหมวกแก๊ปเก่าๆสีกระดำกระด่างหนึ่งใบ...
 

 
...ที่สู้หมวกฟางปีกกว้างสีครีมผูกริบบิ้นแถบใหญ่สีน้ำเงินจุดขาวไว้รอบๆของแมรี่ไม่ได้เลยสักนิด...
 

 
...ดังนั้นซาร่าจึงดีใจเป็นอย่างมากที่จู่ๆลมก็พัดกรรโชกมาอย่างกะทันหัน แล้วก็พัดเอาหมวกใบสวยปลิวไปตามแรงลม แมรี่ร้องกรี๊ด เด็กคนอื่นๆก็ด้วย พวกเขาพยายามวิ่งตามหมวกใบนั้น แต่สายลมก็หอบเอาของที่ระลึกของมันลอยหายเข้าไปในแนวป่า ทิ้งให้แมรี่ร้องไห้โฮลั่นทุ่งด้วยความเสียดายหมวก
 

 
สุดท้ายพวกผู้ใหญ่ที่มักจะใจอ่อนกับใบหน้าที่น่ารักเหมือนตุ๊กตาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนกลมโตนองน้ำตาคู่นั้นก็พากันมาช่วยหาหมวกใบนั้น พวกเขาค้นหากันทั่วทั้งแนวป่า แข่งกับท้องฟ้าที่ีมืดลงทุกขณะ...
 

 
...แต่กลับเป็นซาร่าที่หาหมวกใบนั้นเจอ...
 

 
มันซ่อนอยู่ระหว่างซอกหินเล็กๆของหินก้อนใหญ่ ไมมีใครเห็นซอกนั้นเว้นแต่จะปีนขึ้นมาเหมือนซาร่า
 

 
มันยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ต่อหน้าเธอ สวยงามไร้รอยตำหนิทั้งตัวหมวกและริบบิ้นสีสวย เพียงแค่เอื้อมมืออกไปเท่านั้น ซาร่าก็จะได้มันมาไว้ในมือ เธอรู้ดีว่าย่าไม่มีเงินพอจะซื้อของฟุ่มเฟือยแบบนี้ให้ และถ้าเธอเงียบไว้ ทุกคนก็จะนึกว่ามันหายไป เธอจะซ่อนมันไว้ตรงนี้ก่อน พอถึงวันที่ทุกคนจะกลับจากบ้านพักตากอากาศนี่ เธอจะย่องมาเอามันกลับไปด้วย แมรี่อยู่ในนิวยอร์ค เธออยู่ในมินเนโซต้า แมรี่กับครอบครัวไม่มีวันเห็นเธอใส่หมวกใบนี้แน่...

 
คิดได้ดังนั้นซาร่าก็โกยเอาใบไม้และกิ่งไม้แห้งลงมากลบหมวกใบสวยเสียมิดชิดแล้วกลับไปรวมกับคนอื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 
แต่ทุกอย่างช่างไม่เป็นใจ คืนนั้นเองพายุฝนก็กระหน่ำลงมา ซาร่าแทบนั่งไม่ติดที่ด้วยความเป็นห่วงหมวกใบสวยที่อาจจะเปียกฝนจนเสียรูป ซ้ำร้ายแมรี่ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีกด้วยเหตุผลเดียวกันจนซาร่าทนไม่ไหวต้องหลบออกไปในครัว เธอกำลังจะผลักประตูครัวเข้าไปอยู่แล้วเมื่อได้ยินเสียงย่าอธิบายให้ลูกพี่ลูกน้องอีกคนฟังว่าทำไมแมรี่ถึงต้องร้องไห้เสียใจขนาดนั้นที่หมวกหายไป

 
และคำตอบที่ซาร่าได้ยินก็ทำให้เธอหันหลังวิ่งออกไปทางประตูหลัง แล้ววิ่งตัดข้ามทุ่งหญ้าเข้าไปยังแนวป่าท่ามกลางความมืด ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะหลงทาง จำทางไม่ได้ แต่ซาร่าจำไว้หมดแล้วว่าเธอต้องเดินมาจนถึงต้นแอปเปิ้ลต้นใหญ่ แล้วเลี้ยวซ้าย เดินไปจนถึงก้อนหินสามก้อนที่วางอยู่ด้วยกัน จากนั้นเธอก็จะมาถึงหินก้อนใหญ่ พื้นดินนั้นแฉะเป็นโคลนเพราะฝน ตัวของซาร่าเปียกโชก และหนาวจนฟันกระทบกัน แต่เธอก็พยายามปีนขึ้นไปก้อนหิน เธอร่วงลงมาสองสามครั้ง เนื้อตัวถลอกปอกเปิกไปหมดจนแทบจะถอดใจ แต่พอนึกถึงใบหน้าของแมรี่ที่ร้องไห้ เธอก็กัดฟันปีนขึ้นไปอีกครั้ง คราวนี้เท้าของเธอเหยียบตรงร่องหินเอาไว้ได้ ซาร่าล้วงเข้าไปในกองใบไม้ในซอกหินแล้วดึงเอาหมวกใบสวยออกมา เธอม้วนมันหลวมๆแล้วยัดใส่เข้าไปใต้เสื้อ แล้วออกวิ่งตรงกลับไปบ้าน...
 
 

 
...หมวกใบนั้นแม่ของแมรี่ซื้อให้เธอก่อนที่จะหย่ากับพ่อเธอแล้วย้ายไปอยู่ฝรั่งเศส...
 
 

 
...มันจึงเป็นเหมือนองดูต่างหน้าแม่สำหรับแมรี่...
 
 

 
...เหมือนเจ้าตุ๊กตาหมีที่ขนหลุดล่อนไปทั้งตัวของเธอ...
 

 
หัวใจของซาร่าสงบ ไม่เต้นแรงด้วยความร้อนรุ่มอีกแล้วยามเธอยื่นหมวกใบนั้นคืนให้กับแมรี่ผู้ทั้งร้องไห้และหัวเราะในขณะเดียวกันแล้วตรงเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น ซาร่าเองก็กำลังยิ้มอยู่เช่นกัน... เพราะในตอนนี้...
 

 
...เธอไม่ต้องการหมวกใบนั้นอีกต่อไปแล้ว...

 
THE END
 
--------------------------------------
 
Talk :
 
ที่รักคะ ขอโทษนะคะที่ส่งช้ามาก ขอสารภาพว่าตอนแรกเขาคิดพลอตโหดเลือดสาด โศกนาฏกรรมอภิมหาแทรจิดี้แหละเธอ แต่เขียนไปเขียนมาไหงออกแนววรรณกรรมเยาวชนไปซะงั้นก็ไม่รู้สิ 555
 
อ้อ ฟิคคราวนี้ใช้ไป 973 คำจ้ะ เกือบเกิน 1000 ละ คราวหน้าต้องเขียนให้กระชับกว่านี้หน่อย 555
 
--------------------------------------
 
NEXT KEYWORD : สะดุ้งตกใจตื่น

Comment

Comment:

Tweet

แหม เพลิดเพลินดีออก...แนววรรณกรรมเยาวชนอ่านง่าย สุดท้ายซาร่าก็เป็นเด็กดีนะ อ่านแล้วก็อินไปตามเรื่อง แต่!!!

ขอบอกว่าเปิดเรื่องมานึกว่าเป็นแนวฆาตกรรมจริงๆนั่นแหละ แอบเตรียมใจว่าเดี๋ยวมีหลอน ปรากฎมิใช่ //ถอนใจโล่งอก

ตอนคิดคีย์เวิร์ดคำนี้นึกถึงเด็กผู้หญิงผมยาวเป็นลอนๆสีทอง ยืนท่ามกลางบรรยากาศหน้าร้อนน่ะ

...ตกใจสะดุ้งตื่น...
ไว้จะกลับไปคิดยาวววววว...ยาวววววววก่อนเน้ big smile

#1 By Adeya on 2011-03-17 21:06