[FF]ถาดหลุม
posted on 15 Aug 2011 01:16 by naranjina in Flashfictionเนื้อหาในเอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการFlashFiction Project ที่ร่วมกันเขียนกับ Kirasole ค่ะ
--------------------------------------
KEYWORD: ถาดหลุม
...ฉันเกลียดข้าวกลางวันของโรงเรียน...
...ฉันเกลียดอาหารในถาดหลุมเก่าๆ บุบบิบบู้บี้นั่น...
...ข้าวชั้นเลว ไม่ใช่หอมมะลิ 100% แหงๆ บางวันถ้าไปช้าก็ได้ข้าวก้นหม้อแข็งๆ เหลืองๆอีก...
...กับข้าวห่วยๆ แกงใส่วิญญาณหมู ไก่ เนื้อ ผัดผักก้านผักแข็งจนเคี้ยวไม่เข้า ของทอดที่ชุ่มน้ำมันจนกินแล้วกลัวจะหัวใจวายตายตอนออกกำลังกายในคาบพละ ขนมไทยรสชาติหวานเลี่ยนที่จืดลงจนเหมือนน้ำเปล่าหลังน้ำแข็งที่ใส่ไว้ละลาย...
...ฉันมีเงินนะ... ที่บ้านฉันก็รวยพอจะจ่ายค่าข้าวกลางวันให้ฉันเองได้...
...ทำไมฉันต้องมาทนกินกับข้าวซ้ำๆซากๆจำเจจากถาดหลุมที่หน้าตาดูไม่ชวนเจริญอาหารของโรงเรียนด้วย?...
...ฉันอยากกินราเมง... อยากกินซูชิ... อยากกินพิซซ่า... อยากกินเค้กอร่อยๆบ้าง!!!...
...ฉันเกลียดอาหารถาดหลุมชะมัด!!!...
....
....
....
...ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวเก่าคร่ำคร่าเสียจนสีที่ทาเคลือบไว้กระเทาะล่อนออกมาจนเห็นลายไม้ข้างใน ตรงหน้าของฉันมีถาดหลุมสีกระดำกระด่าง บิดเบี้ยวเหมือนเพิ่งโดนใครเอาไปรับกระสุนปืนกลมา...
...ในนั้นมีข้าวเละๆ แฉะๆ เหมือนข้าวต้มที่น้ำแห้งวางแปะอยู่ตรงกลางหนึ่งก้อน ส่วนอีกช่องหนึ่งนั้นมีก้อนอะไรสีเขียวอมน้ำตาลในน้ำสีน้ำตาลขลุกขลิกวางโปะอยู่ คราบน้ำมันลอยอยู่บนน้ำสีน้ำตาลเป็นวง และเริ่มจับคราบเป็นไข...
...ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกอยู่บนถาดใบนั้น...
...ไม่มีเนื้อ... หมู... เห็ด... เป็ด... ไก่...
...ไม่มีขนมไทยใส่เกล็ดน้ำแข็งเย็นฉ่ำ...
...ไม่มี...
"เฮ้ย!! ข้าวคุกมันก็หน้าตาแบบนี้ล่ะว้า กลั้นใจกินๆมันเข้าไปเหอะ อย่าเรื่องมาก เดี๋ยวอดแ_กไม่รู้ด้วย" เสียงของใครคนหนึ่งดังเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทที่มึนชาของฉัน ฉันกระพริบตาถี่ๆ กลั้นหยาดน้ำร้อนผ่าวที่กำลังจะเอ่อล้นขึ้นมา
...ฉันคิดถึงอาหารถาดหลุมของโรงเรียนเหลือเกิน...
THE END
-------------------------------------------------------
หมายเหตุ
- ชั้นอยากรู้ว่าตอนคิดคีย์เวิร์ด หล่อนกำลังทำอะไรอยู่ยะถึงคิดคำนี้ออกมาได้ เล่นเอาปวดหัวหนุบหนับ พอคิดออกเลยต้องรีบมาเขียนก่อนมู้ดมันจะอันตรธานหายไป
- พออ่านคีย์เวิร์ดปุ๊บก็นึกถึงตัวเองตอนที่เรียนอยู่ แบบนี้เลย 555 แล้วก็นึกถึงเรื่องที่เคยอ่านในเนตที่มีคนไปติดคุกแล้วเอามาเขียนเล่าให้คนอื่นๆฟังว่าข้างในมันเป็นยังไงบ้าง เลยเอามารวมกัน
- ก็อย่างว่าแหละ คนเรามักไ่รู้ซึงถึงคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองมีอยู่
- ฟิคนี้ใช้ไป 392 คำ สั้นมากกกกกกก
- ดีใจจริงๆที่กลับมาเขียนอีก ชั้นชอบเขียนแฟลชฟิคกะหล่อนนะ
- ถึงตาชั้นแก้แค้นบ้างละหล่อนนนนน
- 555 ล้อเล่น
NEXT KEYWORD: ตุ๊กตาหิมะ
Tags: flashfiction3 Comments