Little Orange Corner

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้... เพิ่งระลึกได้ระหว่างล้างจานตอนมื้อเย็นเมื่อคืนว่า อ้าว... วันนี้วันสุดท้ายที่เราจะอายุ 26 แล้วนี่หว่า มานั่งย้อนคิดดูว่าหนึ่งปีที่ผ่านมามีอะไรใหม่ๆเกิดขึ้นกับชีวิตเราบ้าง...

1. ได้เข้าร่วมโครงการโรงเรียนลูกบาศก์ในเอกซ์ทีนเรานี่แหละ จากนั้นก็แทบจะอพยพไปสิงสถิตย์อยู่ที่อีกบล็อกเป็นการถาวร บล็อกนี้ก็แทบร้าง นานๆมาปัดฝุ่นที เอนทรีเที่ยวญี่ปุ่นก็ค้างไว้ นี่จะสองปีแล้วนะ เหอๆ แต่โครงการคิวบิกนี่มันเหมาะกับเราจริงๆ ได้ทำอะไรอย่างที่อยากจะทำ รื้อฟื้นทักษะการเขียนฟิค สนุกมากๆ แม้ช่วงนี้จะไม่บ้าเห่อเป็นเอาหนักเหมือนปีที่แล้ว แต่ก็ยังอยากเขียนอะไรๆให้โครงการนี้ไปเรื่อยๆ
2. ได้ลูกบุญธรรมแบบไม่พึงประสงค์มาหนึ่งตัว เป็นเม่นแคระสีขาว ตัวเท่าฝ่ามือ น้องได้เป็นของขวัญวันเกิดจากแฟน ตอนแรกๆ เจ้าหล่อนก็ดูแลเอง หลังๆภารกิจรัดตัว อีเม่นผู้มีกรรมจึงตกมาอยู่ในกำมืออันโหดร้ายของเรา บางครั้งก็อดสงสารมันไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่มักจะหมั่นไส้มันจนอยากแกล้งมากกว่า ไว้วันหลังจะมาเล่าวีรเวร วีรกรรมระหว่างเรากับอีเม่นลงบล็อกกันร้างดีกว่า
3. ติดtrue visions ถึงจะมีปัญญาจ่ายแค่ knowledge package แต่แม่ก็แฮปปี้มากๆกับการดูซีรี่ย์ฝรั่งแทนละครหลังข่าวชิงรักหักสวาทตบตี แม่ผัวลูกสะใภ้ บลาๆ แล้วเราก็ค้นพบว่าพ่อเลือกช่องทีวีได้!!! ถ้าไม่ชอบรายการในทีวีก็จะสะอื้นให้เปลี่ยน หลักฐานสำคัญคือพอแกล้งเปิดช่องมิวสิควีดิโพลงเกาหลีให้พ่อฟังทีไร พ่อะถอนใจให้เปลี่ยนช่องทุกที แต่ก่อนไม่ชอบเพลง เกาหลี ญี่ปุ่นมายังไง ป่วยแล้วก็ยังไม่ชอบอยูเหมือนเดิม เลือกรายการทีวีได้นี่ถือเป็นพัฒนาการมั้ยนะ?
4. อยู่บ้านดูแลพ่อคนเดียวมากขึ้น เพราะแม่ต้องไปประชุมที่อื่นบ่อย และรับภาระทำอาหารให้พ่อตอนเช้ามาทำแทนแม่ เนื่องจากแม่ป่วยบ่อยเพราะพักผ่อนไม่พอ ตื่นกลางดึกแล้วยังต้องตื่นเช้ามาทำอาหารเหลวให้พ่ออีก
5. คุณยายผู้น่ารักและแสนดีเสียไปแล้ว... ไม่มีใครเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน ทำหมูทอดให้กิน สอนทำขนมเล็บมือนาง สอนถักโครเชท์ ไม่มีอีกแล้ว...

แค่ไม่กี่ข้อเอง น้อยจัง แต่หวังว่าปีนี้คงจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นนะ สาธุ...